“Kesenin ağzını iple boğma, senin de nasibin bağlanır.” (Hadis-i şerif)

Hadisler ne kadar vecizdir. Söylenmek istenileni ne güzel söyleyiverir. Değil mi ki o sözler Allah’ın Elçisi’e aittir. Değil mi ki, bu mübarek sözlerle İslâm’ı anlatmıştır. İslâm’ı yani Allah’ın istediğini; insan olmayı, hayatı, inancı, sevmeyi, merhameti, paylaşmayı, görmeyi ve anlamayı... Kısaca dünyaya ve ahirete dair olanı... Bu yüzden hadisler yolumuzun ışığı. O’nun sözlerini, yolunu rehber edinmek işimizi kolaylaştırıyor.

Yukarıdaki hadis-i şerif İmam Buharî’nin ünlü hadis kitabı “Sahih-i Buharî”nin zekât bölümünde geçiyor. Hadisin yer aldığı bölümün ara başlığı ise ‘Sadaka Vermeye Teşvik Etmek’. Aslında bu başlıktan hadisin asıl anlamı ortaya çıkıyor. Fakat sözün peşinden gitmekte fayda var. Öyleyse hadisin söyleniş sebebini hatırlayalım.

“Allah, ilmi kullarından çekip çıkartarak değil, alimleri almak suretiyle alacaktır. Nihayet alim kalmayınca, halk bir takım cahil alimleri (gerçekte cahil, görünürde alim kişileri) kendilerine lider edinir. Bunlara bir takım sorular sorulur, onlar da ilimleri olmadığı halde fetva verirler. Böylece hem kendileri sapkınlığa düşerler hem de halkı düşürürler.” (Hadis-i şerif)

İslâm dini doğruyu yanlışı anlamada ilme büyük önem vermiş, ilim öğrenmeyi ve öğretmeyi daima teşvik etmiştir. İlim ehli insanlar da saygıyla karşılanmıştır. Hatta daha fazla ilimle meşgul olabilmeleri için ilim talep edenlere bazı ayrıcalıklar sağlanmıştır. Kur’an-ı Kerim’de de alimlere müracaat etmenin önemine ve gerekliliğine vurgu yapılır.

Bilgiye ve bilginlere verilen önem, toplumu fitne ve fesattan uzak tutmak içindir. Çünkü gerçek alimler toplumun şiddete, yanlışlığa ve sapkınlığa yönelmesini engeller.

Allah Rasulü s.a.v. sahabilerle birlikte mezarlığa geldi ve buyurdu:

– Ey mümin insanların dünyası, Allah’ın selamı üzerinize olsun. İnşallah biz de size katılacağız. Kardeşlerimi görmüş olmayı ne çok arzulardım.

Sahabiler sordular:

– Bizler senin kardeşlerin değil miyiz ey Allah’ın Rasulü?

Allah Rasulü s.a.v. buyurdu:

– Sizler benim arkadaşlarımsınız. Kardeşlerim ise henüz dünyaya gelmedi.

Onlar beni görmeden severler, beni görmeden bana inanırlar.

Sahabiler tekrar sordu: